Van burn- out naar born again

Geschreven doorJolissa

januari 6, 2021

Ook ik ben burned out geweest, dat is het startpunt geweest van waar ik nu sta als vrouwencoach. Ik praat er niet vaak meer over, maar ik heb echt 5 jaar aan burn- outs, depressies, vermoeidheidsziektes etc. achter de rug. Vandaag had ik een interview met een jonge powerchick voor haar opleiding. Zij onderzoekt burn- outs en of er behoefte is aan meer erkenning of een echte diagnose voor een burn- out. Ik vond het heel interessant om weer even helemaal terug te gaan naar die tijd en daar weer bij stil te staan. Juist omdat ik dat al zo lang niet gedaan heb.

5 jaar aan burn- outs en andere ellende
Voor mijn burn- out rende ik maar door en door, ik stond letterlijk nooit stil, had nooit een dag vrij. Tijd voor mezelf nemen was er echt niet bij. Dit moest natuurlijk een keer misgaan. In 2015 ‘vloog ik uit de bocht’. Na mijn eerste jaar HBO waarin ik na hard werken mijn propedeuse haalde, kreeg ik in de zomervakantie CMV (een zusje van vermoeidheidsvirus Pfeiffer) en erna nog Pfeiffer. Achteraf was dit al gewoon een burn-out. Toen wist ik nog niet dat deze onwelkome gasten mijn hele leven op zijn kop zouden zetten. Als enorme perfectionist moest ik opeens een paar versnellinkjes terugschakelen. Ondanks dat ik eigenlijk niks meer kon en mijn lichaam gewoon op was, bleef ik mezelf pushen en op school toch nog 2 vakken per semester doen in plaats van 4. Ik weet nog hoe hard ik was naar mezelf. Ik was een aansteller, moest toch nog wel even dit kunnen, wilde voor een toets nog steeds minimaal een 8. Ook om me heen vond ik geen begrip. Ik weet nog wel dat iemand in mijn projectgroep vond dat ik er nog wel wat extra werk bij kon pakken want ‘ik had toch maar 2 vakken nu’.. Ja dat was niet meer voor niks lekkerding..

Burn- out als taboe
Ik werd zwaar depressief omdat ik gewoon niks meer kon. Ik weet nog wel dat ik dagen in een donkere kamer op bed lag omdat ik simpelweg geen lichtprikkels meer kon verdragen. Een blokje om het huis lopen was echt veel te veel gevraagd en lukte amper. In die tijd kon ik mezelf ook nog niet goed uiten en verwoorden wat ik voelde, dus ik schreef alles. Ik schreef mijn hele ziel en zaligheid in notitieboekjes en schreef ook vaak dat ik het leven niet meer zag zitten. Nu ik eraan terugdenk voelde ik me echt eenzaam en onbegrepen, zeker omdat ik zo vaak hoorde ‘dat het vast snel weer beter zou gaan’ of ‘snel weer goed zou komen’. Oef, bozer kun je me nu niet maken als ik die uitspraken hoor. Ik voelde me toen al zo onzeker, boos op mezelf en de wereld en bang en dan ook nog horen dat alles vast snel weer goed zou komen, lag enorm veel druk op het ziek zijn en het weer beter moeten worden. Zoals ziek zijn een taboe en iets slechts is, is verdriet en boosheid dat ook. Mensen weten gewoon niet wat ze ermee moeten.

Weg naar herstel
Lang verhaal kort: in 2017 kreeg ik therapie binnen de reguliere ggz. Ik voelde me langzaam weer wat energieker, maar was er in mijn depressie achter gekomen dat ik echt geen flauw benul had van wie ik toen eigenlijk was en wat ik leuk vond om te doen. Of waarom ik überhaupt op deze aardkloot ben. Ik leerde veel over mijn heftige jeugd, de gezinsdynamiek, mijn rol daarin en patronen die ik daaruit had aangeleerd en die mij toen blokkeerden. Ik huilde en verwerkte veel. Ook had ik het geluk dat ik een lieve psychologe had die mij vertelde over hooggevoeligheid en mij daarvoor handvatten gaf. Ik voelde mij door haar en een vriendin die ik in die tijd kreeg voor het eerst echt gezien en begrepen. Dat was zo enorm thuiskomen na die eenzame jaren. Het was fijn om mensen naast me te hebben staan die al dezelfde shit hadden meegemaakt.

Ander persoon
Na een jaar was ik uitbehandeld bij de GGZ, maar ik voelde dat ik nog meer nodig had. Wat diepergaands dan alleen praattherapie. Ik verhuisde van hectisch Rotterdam naar rustiger en warmer Breda en kwam daar uit op het alternatieve pad. Daar onderzocht ik verder wat ik leuk vond. Van EFT naar energetische healing, ademwerk, mindfullness, geneeskracht van voeding en noem maar op. Daar haalde ik de diepte uit en voelde ik me echt gezien als heel persoon, de holistische kijk die ik miste bij de aanpak vanuit de ggz.

Ik probeerde ook nog 2x stage te lopen voor mijn opleiding, maar het lukte gewoon niet meer. Ik kwam niet meer terug in mijn oude zelf en de prestatiemaatschappij, daar wilde ik ook niet opnieuw in stappen. In 2019 schreef ik me dan ook uit bij mijn opleiding, ik werd er niet gelukkig meer van en zelfs als stage me ergens nog had gelukt, had ik geen zin meer om mezelf voor een scriptie te pushen voor iets waar ik helemaal niet blij meer van werd.

Gek eigenlijk, dat je ook geen begeleiding krijgt bij re-integreren in de maatschappij. Dat is waar ik het meeste last van heb gehad, als een ander persoon opnieuw mijn plekje gaan vinden in deze maatschappij. Dat is me nogal een weg namelijk als je het anders gaat doen dan de meeste mensen nu nog.

Wat heb ik geleerd?
In het interview vanochtend vroeg ze mij ‘Wat heb je geleerd van je burn- out?’. En ik merk dat ik een beetje emotioneel word als ik die vraag nu weer aan mezelf stel. Het is namelijk niet eens dat ik specifiek iets heb geleerd van mijn burn- out, het is dat mijn burn- out me dwong om het anders te gaan doen. Om stil te gaan staan bij hoe IK mijn leven wil leiden in plaats van telkens maar de keuzes blijven maken die mijn ouders en omgeving van mij verwachtten. Het heeft mijn leven gered en ik ben opnieuw geboren. En ik ben zo enorm trots op hoe ik uit die shit ben gekomen.

Het heeft me laten zien dat ik mijn leven anders wil leiden dan dat de maatschappij van ons verlangt. Ik wil niet meer op standje overleven staan en mijn levensbandje maar afdraaien. Mijn leven voelde toen neutraal, ik deed het maar, maar het had niet zo veel waarde als het nu heeft.

Inmiddels voelt mijn leven zo rijk door de mensen om mij heen, mijn werk als coach in Breda en mijn pasgeboren kindje Healing & Herbs. Ik was altijd al gevoelig, maar nu kan ik pas echt voelen. De intense blijdschap of liefde, maar ook verdriet en boosheid. Het houden van vrienden, familie en mijn vriend, blij worden van de kleuren van een prachtige zonsondergang of zingende vogeltjes, de smaken van heerlijk en gezond eten proeven en voelen hoe goed het mijn lichaam doet, de voldoening als ik luister naar de rust die mijn lichaam nodig heeft.. Al die emoties geven kleur aan mijn leven, daarin zit de vormkracht voor wat ik wel of niet wil.

De passie en het vuur, mijn puurheid en enthousiasme.. Het zat altijd al in me, maar verstopt achter heel veel sociale maskers. Altijd blijven lachen en niemand laten zien dat het niet goed gaat.. Niet jezelf zijn brandt je op zo veel verschillende manieren op tot het moment dat je wel gaat ontdekken wie jij bent. Dat is het echt.

Tot slot
Ik had geen moment willen missen van de afgelopen jaren. Alles wat ik heb meegemaakt heeft me gemaakt tot de sterke, gevoelige, pure, warme, eigen en creatieve jonge vrouw die ik nu ben. En dat alles mag ik als coach in Breda met heel mijn hart en vol enthousiasme doorgeven aan allemaal prachtige vrouwen die ook hun kracht willen ontdekken. Wat een prachtig leven heb ik en ik hoop dat ik nog heel lang mag leven zodat ik er alles uit kan halen wat ik maar wil! <3

Interessant voor jou…

Geen Resultaten Gevonden

De pagina die u zocht kon niet gevonden worden. Probeer uw zoekopdracht te verfijnen of gebruik de bovenstaande navigatie om deze post te vinden.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *